Ο εθνικός μας ύμνος 'ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν' γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό στην Ζάκυνθο το 1823.Τον μελοποίησε ο Νικόλαος Μάτζαρος το 1828,ενώ το 1864 καθιερώθηκε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας.Δύο χρόνια αργότερα το 1966 ο Ύμνος εις την Ελευθερίας καθιερώθηκε ως ο εθνικός ύμνος και της Κύπρου.
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν μόνο τις δύο πρώτες στροφές αλλά το ολόκληρο το ποιήμα είναι εκτενέστατο με 158 συνολικά τετράστιχες στροφές.Επείδη λοιπόν οι πιο πολλοί από εμάς ζήτημα είναι να έχουν ακούσει τις υπόλοιπες αποφάσισα να σας το παρουσιάσω ολόκληρο το ποίημα σταδιακά σε κομμάτια.
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βιά μετράει τη γη.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«έλα πάλι» να σου πει.
Άργειε να 'λθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σου έμενε να λες
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.
Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι
από την απελπισιά.
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βιά μετράει τη γη.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«έλα πάλι» να σου πει.
Άργειε να 'λθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σου έμενε να λες
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.
Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι
από την απελπισιά.
